De staalindustrie staat op een cruciaal kruispunt. Met traditionele productiemethodes die aanzienlijk bijdragen aan de mondiale CO2-uitstoot, verkent de industrie actief manieren om hun voetafdruk te verkleinen.
Veel leidinggevenden in de staalindustrie zijn het erover eens dat op waterstof gebaseerd staal essentieel is voor een netto-nuleconomie. Maar ze zijn voorzichtig over de haalbaarheid op korte termijn vanwege de prille staat van de waterstofmarkt, vooral voor groene waterstof. Daarom overwegen ze gasgebaseerde alternatieven als een overgangsoplossing naar de uiteindelijke groene waterstofmethode.
Geert van Poelvoorde, CEO van ArcelorMittal Europe, zei bijvoorbeeld tegen HydrogenInsight dat het zijn Europese fabrieken niet kan laten draaien op groene waterstof, ondanks dat het miljarden euro's aan EU-subsidies heeft gekregen om apparatuur te installeren om dit te doen, omdat het resulterende groene staal niet zou kunnen concurreren op internationale markten. In plaats daarvan lijkt de in Luxemburg gevestigde staalproducent van plan te zijn fossiel gas te gebruiken. Terwijl andere staalproducenten de toekomstige shift naar groen waterstof benadrukken, zijn ze minder uitgesproken over het feit dat hun transitieplannen sterk afhankelijk zijn van aardgas voor ten minste de komende 10 tot 15 jaar.
De overgang van kolengestookte staalfabrieken naar gasgestookte fabrieken kan de emissies met een indrukwekkende 75% verminderen
Bovendien wordt de transformatie van de industrie niet alleen gedreven door zorgen over koolstofemissies en kosten, maar ook door de principes van een circulaire economie. In het VK bijvoorbeeld, zijn zowel Tata Steel als British Steel van plan de laatste kolengestookte hoogovens in Port Talbot en Scunthorpe te vervangen door elektrische hoogovens die uitsluitend schrootstaal smelten tot nieuw staal. Deze verschuiving wordt verder beïnvloed door externe entiteiten, zoals NGO's, die pleiten voor een volledige overgang van koolstofintensieve productie van nieuw staal naar staalrecycling.
"}},{"componentType":"sectionTitle","title":"Gasgebaseerde staalproductie kan een tussenstap zijn, maar komt met een geopolitieke kost"},{"componentType":"paragraph","richBody":{"value":"Eenvoudig gezegd, zowel gas- als waterstofmethodes reduceren ijzererts tot zuiver ijzer om verschillende staalsoorten te vervaardigen op vrij vergelijkbare manieren. Toch blijft gas een betaalbaarder optie dan groene waterstof. Momenteel kost het produceren van staal met gas ongeveer 70 eurocent per kilogram in Europa, aanzienlijk minder dan de kosten van meer dan 1 euro voor op groene waterstof gebaseerd staal. Hoewel duurder dan kolengebaseerde methodes, biedt gasgebaseerde staalproductie een kleiner prijsverschil en profiteert het van meer gevestigde technologie dan zijn groene tegenhanger.
"}},{"componentType":"paragraph","title":"Vanuit een puur financieel perspectief is de verschuiving van kolen naar schroot of aardgas kosteneffectiever dan waterstof","richBody":{"value":"Indicatieve ongesubsidieerde kosten (voor belasting) van staal in €/kg voor verschillende staalproductietechnologieën
Bron: ING Research
"},"alignedImage":{"position":"bottom","transformBaseUrl":"https://assets.ing.com/transform/32deeefe-8a47-4ee5-a586-b71e5458fea8/Graph_costs","original":"https://assets.ing.com/m/2baca087526f0f64/original/Graph_costs.jpg","extension":"jpg"}},{"componentType":"paragraph","richBody":{"value":"De economie en beschikbaarheid van aardgas vergeleken met waterstof ondersteunen de visie van de industrie dat gas kan dienen als een overgangsfase naar op waterstof gebaseerde staalproductie. De nieuwste gasgebaseerde staalfabrieken zijn vaak dual-fuel faciliteiten die kunnen overschakelen van gas naar waterstof—bij voorkeur groene waterstof—zodra deze breed beschikbaar en economisch haalbaar wordt, wat experts verwachten tussen 2035 en 2040.
Ondertussen kan de overgang van kolengestookte staalfabrieken naar gasgestookte fabrieken de emissies met een indrukwekkende 75% verminderen, van ongeveer 1,9 kg CO2 per kg staal tot ongeveer 0,4 kg, volgens onze modellen. Hoewel deze verschuiving van kolen naar gas gunstig is voor het klimaat en Europa's shift weg van kolen ondersteunt, verhoogt het ook de afhankelijkheid van de regio van gas.
Een uitgebreide verschuiving van de staalsector naar gas benadrukt de complexe afwegingen en uitdagende beslissingen die inherent zijn aan de realiteit, waarbij de ene afhankelijkheid (kolen) wordt ingeruild voor een andere (gas). Groene waterstof biedt uiteindelijk de mogelijkheid om beide afhankelijkheden te verminderen.
"}},{"componentType":"paragraph","title":"Een verschuiving van kolen naar gas kan de emissies aanzienlijk verminderen, terwijl volledig gerecycleerd staal klimaatvoordelen biedt die vergelijkbaar zijn met groene waterstof","richBody":{"value":"Indicatieve emissies voor verschillende staalproductietechnologieën in kilogram CO2 per kilogram staal
Bron: ING Research
"},"alignedImage":{"position":"bottom","transformBaseUrl":"https://assets.ing.com/transform/b2a875e7-fb87-454b-9ffe-2cd466c93c55/Graph_emissions","original":"https://assets.ing.com/m/14f967f3d9474b66/original/Graph_emissions.jpg","extension":"jpg"}},{"componentType":"sectionTitle","title":"Staal recycleren is kosteneffectief en milieuvriendelijk, maar schiet tekort voor toepassingen met hoge kwaliteitsvereisten"},{"componentType":"paragraph","richBody":{"value":"Gerecycleerd staal vermindert aanzienlijk CO2-emissies, waarbij smeltprocessen voor schrootstaal mogelijk worden aangedreven door elektriciteit, wat de voetafdruk verder vermindert. Emissies bedragen ongeveer 0,1 kg CO2 per kg staal vergeleken met 1,9 kg voor kolengebaseerd staal. Dus staalrecyclage is al net zo groen als waterstofgebaseerd staal kan zijn in de verre toekomst, wanneer het volledig wordt gemaakt met groene waterstof.
Echter, de aanwezigheid van onzuiverheden in schrootstaal, zoals koper, zink en chroom, kan de integriteit van het materiaal aantasten, wat het minder sterk maakt. Daarom is gerecycleerd staal een uitstekende keuze voor materialen zoals gewapend beton, maar is het nog niet geschikt voor toepassingen met hoge eisen zoals auto's, vliegtuigen en precisie-machines.
Europese staalproducenten staan erop hoogwaardig staal vanaf nul te maken, wat het gebruik van steenkool, gas of waterstof vereist
Hoewel het VK van plan is zijn resterende kolengebaseerde staalfabrieken te sluiten en te vervangen door elektrische ovens om staal volledig met schrootstaal te produceren, heeft dit op het continent nog geen tractie gekregen. Leidinggevenden bij Europese staalproducenten buiten het VK zijn voorzichtig met het aanpassen van hun productaanbod om staal van lagere kwaliteit op te nemen, aangezien de concurrentie in die marktsegmenten intenser is.
Productkwaliteit biedt hen nog steeds een concurrentievoordeel op de wereldmarkt, zelfs met de hogere energieprijzen in Europa. Ja, ze mengen gerecycleerd staal in het huidige productieproces, soms tot 30%, voor zover de kwaliteit niet wordt aangetast. Maar ze staan erop hoogwaardig staal vanaf nul te maken, wat het gebruik van steenkool, gas of waterstof vereist.
"}},{"componentType":"sectionTitle","title":"Conclusie"},{"componentType":"paragraph","richBody":{"value":"Groene waterstof wordt vaak geprezen als de toekomst van staalproductie, vooral binnen een netto-nuleconomie. Toch belemmeren de hoge kosten en schaalbaarheidsproblemen momenteel het vermogen om kolengebaseerde methoden te vervangen. Gelukkig zijn er verschillende overgangstechnologieën beschikbaar om deze leemte op te vullen.
Een onderzoek naar de economie en business cases voor deze sleuteltechnologieën onthult bemoedigend nieuws: ze sluiten aan bij het maatschappelijke doel om de emissies in de staalsector te verminderen. De harde economische waarheid is echter dat deze technologieën ofwel aanzienlijk hogere kosten met zich meebrengen of de staalkwaliteit verminderen, uitdagingen die niet gemakkelijk te overwinnen zijn.
Daarom staan leiders in de staalindustrie voor moeilijke beslissingen die verder gaan dan louter economische en kostenoverwegingen. Overheidssubsidies kunnen deze beslissingen sturen, maar gezien het aanzienlijke kostenverschil en de jaren die nodig zijn voor transformatie, is een langetermijnengagement essentieel.
"}}]}}}